Τα ειδικά φθορικά σημάδια στη βυζαντινή μουσική είναι σύμβολα που αλλοιώνουν συγκεκριμένους φθόγγους, επηρεάζοντας αποκλειστικά ένα τετράχορδο ή ένα πεντάχορδο. Αυτά τα σημάδια είναι τα εξής:
- Ζυγός (μουστάαρ): Πρόκειται για χρωματική φθορά που μπαίνει στο φθόγγο δι και χρησιμοποιεί το πεντάχορδο δι-νη. Οι φθόγγοι δι, βου και νη παραμένουν στη φυσική τους θέση, ενώ οι φθόγγοι γα και πα βρίσκονται σε δίεση.
- Κλιτόν (νισαμπούρ): Πρόκειται για εναρμόνια φθορά που μπαίνει στο φθόγγο δι και καλύπτει το πεντάχορδο δι-νη. Ο φθόγγος γα βρίσκεται σε τρίγραμμη δίεση, ενώ ο φθόγγος βου βρίσκεται σε δίεση τέσσερα μόρια πάνω από τη φυσική του οξύτητα.
- Σπάθη (χισάρ): Πρόκειται για εναρμόνια φθορά που μπαίνει στο φθόγγο κε (σπανιότερα στο φθόγγο γα). Ο φθόγγος άνω ζω’ βρίσκεται σε δίγραμμη δίεση, ενώ ο φθόγγος δι βρίσκεται σε τρίγραμμη δίεση, δημιουργώντας εναρμόνιες διέσεις πάνω και κάτω από το φθόγγο κε.
Αυτά τα ειδικά φθορικά σημάδια είναι σημαντικά για την εκτέλεση και την ερμηνεία της βυζαντινής μουσικής, καθώς καθορίζουν τη μελωδική πορεία και τις αλλοιώσεις των φθόγγων.