Η χρονική αγωγή στη βυζαντινή μουσική αναφέρεται στη διάρκεια και τον ρυθμό με τον οποίο εκτελούνται οι φωνητικοί χαρακτήρες. Κάθε φωνητικός χαρακτήρας έχει τη διάρκεια ενός χρόνου, αλλά αυτή η διάρκεια είναι σχετική και εξαρτάται από τη βραδύτητα ή την ταχύτητα της μελωδίας. Δεν είναι όλα τα ψαλλόμενα κατάλληλα να ψάλλονται με την ίδια χρονική αγωγή, γι’ αυτό και οι διδάσκαλοι της βυζαντινής μουσικής, καθώς και η Πατριαρχική Μουσική Επιτροπή του 1881-83, καθόρισαν πέντε είδη χρονικής αγωγής.
- Βραδεία: Με 56-80 κινήσεις στο λεπτό, χρησιμοποιείται για τα αργά εκκλησιαστικά μελωδήματα της Παπαδικής.
- Μέση: Με 80-100 κινήσεις στο λεπτό, χρησιμοποιείται για τα αργοσύντομα μέλη της Παπαδικής, τα στιχηρά ιδιόμελα Δοξαστικά και τις Καταβασίες.
- Μέτρια: Με 100-168 κινήσεις στο λεπτό, χρησιμοποιείται επίσης για τα αργοσύντομα μέλη της Παπαδικής.
- Ταχεία: Με 168-208 κινήσεις στο λεπτό, χρησιμοποιείται για τα σύντομα Ειρμολογικά και Παπαδικά μέλη.
- Χύμα χρόνος: Με 208-400 κινήσεις στο λεπτό, χρησιμοποιείται για τους προτασσόμενους ψαλμικούς στίχους, τις απαγγελίες των Αποστόλων, τον Ν’ ψαλμό, τα Τυπικά και τα αντίφωνα της Θείας Λειτουργίας.
Η σήμανση της χρονικής αγωγής σημειώνεται με το γράμμα “χ” κάτω από τον χαρακτήρα και δηλώνει τη λέξη “χρόνος”, ενώ πάνω γράφεται το χρονικό σημάδι που δείχνει τη χρονική αγωγή.